Poradnik
Wymagania dotyczące etykiet tekstyliów w UE i USA: skład włókienniczy, pielęgnacja i pochodzenie
Co musi zawierać etykieta odzieży lub tekstyliów domowych w UE i Stanach Zjednoczonych, jak zapisywać procentowy udział włókien, gdzie obowiązkowe są informacje o pielęgnacji i pochodzeniu oraz co strony produktów muszą pokazywać przed zakupem.
Zarówno UE, jak i USA wymagają podania składu włókienniczego na wyrobach tekstylnych, ale szczegóły się różnią: jakich nazw włókien wolno używać, kiedy niewielkie ilości można zgrupować jako „inne włókna”, czy etykieta z instrukcją pielęgnacji jest obowiązkowa oraz czy etykieta musi wskazywać przedsiębiorcę i kraj pochodzenia. Etykieta prawidłowa na jednym rynku może być niezgodna z przepisami na drugim.
Ten poradnik omawia rozporządzenie (UE) nr 1007/2011 oraz przepisy amerykańskiej Federalnej Komisji Handlu (FTC) dotyczące etykietowania tekstyliów, wyrobów wełnianych, pielęgnacji i oznaczenia „Made in USA”. Zawiera informacje ogólne i nie stanowi porady prawnej; sprawdź aktualne teksty urzędowe, do których odnośniki znajdziesz na końcu, i skorzystaj z kwalifikowanej porady dotyczącej swoich produktów.
Które wyroby tekstylne wymagają etykiety w UE
Rozporządzenie (UE) nr 1007/2011 ma zastosowanie do wyrobów włókienniczych oraz do produktów zawierających co najmniej 80% masy włókien tekstylnych (art. 2). Obejmuje to meble, pokrycia parasoli i markiz, niektóre pokrycia podłóg, materaców i sprzętu turystycznego oraz tekstylia stanowiące integralną część innych produktów, jeśli określono ich skład.
Etykietowanie lub znakowanie jest obowiązkowe zawsze, gdy wyrób włókienniczy udostępnia się na rynku (art. 4, art. 14 ust. 1). Informacje mogą znajdować się na przymocowanej etykiecie lub być naniesione bezpośrednio na produkt, na przykład nadrukowane lub wplecione. W obu przypadkach muszą być trwałe, łatwo czytelne, widoczne i dostępne, a etykieta musi być solidnie przymocowana.
Etykieta musi być sporządzona w językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym produkt trafia do konsumenta, chyba że to państwo członkowskie postanowi inaczej (art. 16 ust. 3). Załącznik V wymienia 42 produkty, dla których etykietowanie nie jest obowiązkowe (art. 17 ust. 2), a załącznik VI dopuszcza etykietowanie łączne dla niektórych grup produktów (art. 17 ust. 3). Przykłady z załącznika V:
- Zabawki, paski do zegarków, etykiety i odznaki oraz sztuczne kwiaty.
- Tekstylne części obuwia, getry, wyroby podróżne z materiałów tekstylnych i kuferki kosmetyczne.
- Etui na telefony i odtwarzacze multimedialne o powierzchni do 160 cm², wieloelementowe podkładki na stół do 500 cm² oraz rękawice i ściereczki kuchenne.
- Tekstylia ochronne i zabezpieczające, produkty jednorazowe (z wyjątkiem waty), odzież dla zwierząt, flagi i banery.
Nazwy włókien w UE: używaj nazwy z załącznika I, a nie nazwy handlowej
Do opisu składu włókienniczego wolno używać wyłącznie nazw włókien wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (art. 5). Specyfikacje dostawców często zawierają kody, znaki towarowe lub określenia marketingowe, więc każde z nich trzeba zamienić, zanim trafi na etykietę lub do oferty. Załącznik I był z czasem zmieniany, dlatego aktualną listę sprawdź w wersji skonsolidowanej.
| Nazwa z załącznika I | Co mogą zawierać dokumenty dostawcy | Co zrobić |
|---|---|---|
| Bawełna | CO, mieszanka bawełny | Wpisz „bawełna” wraz z udziałem procentowym |
| Wełna | WO, merino, wełna jagnięca | Wpisz „wełna”; „wełna czysta” (virgin wool) ma własne warunki (art. 8, załącznik III) |
| Len | LI, len | Użyj brzmienia z załącznika I |
| Poliester | PES, PET, poly | Wpisz „poliester”; kody nie są nazwami z załącznika I |
| Poliamid lub nylon | PA, PA6, nylon 6,6 | Wpisz „poliamid” lub „nylon” |
| Elastan | EL, spandex, znak towarowy włókna | „Elastan” na etykietach UE; „spandex” to nazwa rodzajowa w USA |
| Wiskoza | CV, rayon, wiskoza bambusowa | Wpisz „wiskoza”; źródło roślinne nie jest nazwą włókna |
Jak zapisywać skład włókienniczy: zasady UE i tolerancje
Większość błędów na etykietach wynika z używania właściwych nazw włókien w niewłaściwym formacie. Rozporządzenie ustanawia odrębne zasady dla produktów jednowłóknowych, mieszanek, niewielkich ilości włókien, produktów wieloskładnikowych i elementów pochodzenia zwierzęcego.
| Przypadek | Zasada | Przykładowe brzmienie | Artykuł |
|---|---|---|---|
| Jedno włókno | „100%”, „czysty” lub „cały” tylko wtedy, gdy produkt składa się wyłącznie z jednego włókna | 100% bawełna | Art. 7 |
| Włókna obce | Do 2% jest tolerowane, jeśli jest technicznie nieuniknione (5% w przypadku produktów zgrzeblonych); nie trzeba tego podawać | 100% wełna | Art. 7, art. 20 |
| Mieszanka | Nazwa i procentowy udział masy wszystkich włókien, w kolejności malejącej | 65% poliester, 35% bawełna | Art. 9 |
| Niewielkie ilości włókien trudne do wskazania | „Inne włókna” dla jednego włókna do 5% lub włókien o łącznym udziale do 15% | 72% wełna, 23% poliamid, 5% inne włókna | Art. 9 |
| Skład trudny do określenia | „Włókna mieszane” lub „skład włókienniczy nieokreślony” | Włókna mieszane | Art. 9 |
| Włókna ozdobne i antystatyczne | Widoczne włókna ozdobne do 7% i włókna antystatyczne do 2% można pominąć | Nić ozdobna niewymieniona | Art. 10 |
| Produkt wieloskładnikowy | Podaj każdy składnik; części inne niż podszewka główna, stanowiące mniej niż 30% łącznej masy, są wyłączone | Wierzch: 100% poliester; podszewka: 100% wiskoza | Art. 11 |
| Elementy pochodzenia zwierzęcego | Wymagane oświadczenie, gdy występują części skórzane, futrzane lub podobne | Zawiera niewłókiennicze części pochodzenia zwierzęcego | Art. 12 |
| Tolerancja produkcyjna | 3% między podanym składem a analizą laboratoryjną | Etykieta 60/40, badanie 58/42 | Art. 20 |
Etykiety z instrukcją pielęgnacji: dobrowolne w UE, obowiązkowe dla odzieży w USA
Rozporządzenie 1007/2011 obejmuje wyłącznie nazwy włókien, skład oraz nietekstylne części pochodzenia zwierzęcego (art. 1), więc etykietowanie pielęgnacji nie jest nakazane na poziomie UE. Symbole pielęgnacji na europejskiej odzieży pochodzą głównie z systemu GINETEX, prywatnego, dobrowolnego systemu, który ma być zgodny z normą ISO 3758. Sprawdź przepisy krajowe i wymagania sprzedawców na każdym rynku, na którym sprzedajesz.
W USA przepis FTC dotyczący etykiet z instrukcją pielęgnacji (16 CFR 423) wymaga, aby producenci i importerzy tekstylnej odzieży oraz niektórych tkanin na metry przymocowywali trwałe etykiety z instrukcją pielęgnacji. Etykieta musi być widoczna lub łatwa do znalezienia w punkcie sprzedaży; w przeciwnym razie informacje o pielęgnacji muszą znajdować się także na opakowaniu lub metce (423.6(a)).
| Zagadnienie | UE | USA (16 CFR 423) |
|---|---|---|
| Status prawny | Nie jest nakazane rozporządzeniem 1007/2011 | Obowiązkowe dla tekstylnej odzieży i niektórych tkanin na metry |
| Treść | Zwykle symbole GINETEX, według wyboru marki lub sprzedawcy | Instrukcje prania lub czyszczenia chemicznego z uzasadnioną podstawą przed sprzedażą |
| Szczegóły prania | Brak przepisu na poziomie UE | Metoda, temperatura wody, suszenie, prasowanie, jeśli jest regularnie potrzebne, wybielanie, ostrzeżenia |
| Czyszczenie chemiczne | Brak przepisu na poziomie UE | Co najmniej jeden bezpieczny rozpuszczalnik |
| Symbole | Powszechne są symbole GINETEX / ISO 3758 | Symbole ASTM D5489-96c mogą zastąpić słowa (423.8(g)) |
| Wyłączenia | Nie dotyczy | Odzież całkowicie dwustronna bez kieszeni, sprzedaż instytucjonalna, wyłączenia FTC przyznawane indywidualnie |
Etykiety tekstyliów w USA: skład włókienniczy, tożsamość przedsiębiorcy i wełna
Zgodnie z przepisami ustawy Textile Fiber Products Identification Act (16 CFR 303) etykieta musi zawierać rodzajowe nazwy włókien i ich procentowy udział masy, dane identyfikujące producenta lub sprzedawcę oraz kraj pochodzenia (303.16). Poradnik FTC dla przedsiębiorców dotyczący ustaw o tekstyliach i wełnie wyjaśnia te zasady prostym językiem.
Wyroby wełniane podlegają 16 CFR 300: skład włókienniczy z nazwami rodzajowymi i udziałami procentowymi, maksymalny udział procentowy wszelkich niewłóknistych obciążników lub wypełnień, nazwa lub numer RN oraz kraj pochodzenia (300.3, 300.25), w języku angielskim (300.7). Udział wełny i wełny z recyklingu podaje się zawsze, także poniżej 5%. FTC zwraca uwagę, że przepisy o wełnie mogą obejmować wyroby, które ustawa o tekstyliach wyłącza, na przykład kapelusze.
- Skład włókienniczy: nazwy rodzajowe w kolejności przeważającego udziału masy dla każdego włókna o udziale co najmniej 5%. Włókna poniżej 5% to „other fiber(s)”, chyba że mają znaczenie funkcjonalne, na przykład „4% spandex” (303.3).
- Tożsamość przedsiębiorcy: nazwa firmy, zarejestrowany znak słowny używany jako znak firmowy (house mark) (303.19) lub numer RN, czyli zarejestrowany numer identyfikacyjny, który FTC przyznaje firmom mającym siedzibę w USA za pośrednictwem rn.ftc.gov (303.20).
- Język i format: angielski (303.4), bez skrótów, znaków powtórzenia (ditto) ani przypisów oznaczonych gwiazdką (303.5).
- Umiejscowienie: w odzieży z szyją kraj pochodzenia podaje się na wewnętrznej stronie, pośrodku szyi, a pochodzenie zawsze znajduje się na przedniej stronie etykiety (303.15(b)).
- Tolerancja: ±3% łącznej masy włókien (303.43), nie dotyczy określeń „100%” ani „All”, z wyjątkiem ozdób (303.27, 303.43(c)).
Kraj pochodzenia w USA, ujawnianie online i oznaczenia Made in USA
Przepisy dotyczące pochodzenia tekstyliów (303.33) mają zastosowanie zarówno online, jak i na etykiecie. FTC definiuje materiały promocyjne w sprzedaży wysyłkowej jako obejmujące materiały rozpowszechniane drogą elektroniczną (303.1(u)), więc strona produktu się do nich zalicza. W ofertach internetowych opis musi wyraźnie i w widoczny sposób wskazywać, czy produkt jest Made in U.S.A., importowany, czy jedno i drugie (16 CFR 303.34; 15 U.S.C. 70b(i)); wyroby wełniane mają równoległy przepis w 300.25a. Sekcja 303.41 jest inna: dotyczy znaków towarowych włókien i nazw rodzajowych w reklamie.
Jeśli reklama używa nazwy włókna lub znaku towarowego włókna, musi przynajmniej raz zawierać pełną informację o składzie włókienniczym, a w reklamie można wymieniać włókna w kolejności przeważającego udziału bez procentów (303.41–303.42).
- Produkty importowane: kraj, w którym produkt został przetworzony lub wyprodukowany, ustalony zgodnie z przepisami amerykańskiego urzędu celnego i ochrony granic (CBP).
- Wyprodukowane w USA z materiałów wytworzonych w USA: „Made in U.S.A.” lub równoważne sformułowanie.
- Wyprodukowane w USA z materiałów importowanych: etykieta z zastrzeżeniem, taka jak „Made in USA of imported fabric”.
- Częściowo przetworzone za granicą: opisz oba elementy, na przykład „Imported cloth, finished in USA”. Analiza pochodzenia opiera się na podejściu „one step removed” z 303.33(b).
- Oznaczenia Made in USA: wyroby tekstylne i wełniane podlegają temu standardowi ustawowemu. Ogólny przepis FTC o etykietowaniu Made in USA (16 CFR 323) stosuje do etykiet, w tym pieczęci i znaków w sprzedaży wysyłkowej, test „all or virtually all” i nie zastępuje innych przepisów o oznaczaniu pochodzenia (323.5).
Etykietowanie tekstyliów w UE i USA: porównanie
Większość marek prowadzi jeden rekord składu włókienniczego dla produktu i prezentuje go inaczej na każdym rynku. To porównanie pokazuje, w czym wyniki się różnią.
| Wymóg | UE | USA |
|---|---|---|
| Nazwy włókien | Tylko nazwy z załącznika I | Rodzajowe nazwy włókien, np. „spandex” |
| Udziały procentowe | Wszystkie włókna według masy, malejąco | Włókna o udziale co najmniej 5%, według przeważającego udziału |
| Niewielkie ilości | „Inne włókna”: jedno włókno do 5% lub łącznie do 15% | „Other fiber(s)” poniżej 5%, chyba że mają znaczenie funkcjonalne |
| Tolerancja | Tolerancja produkcyjna 3% | ±3%, nie dotyczy określeń 100% ani All |
| Tożsamość przedsiębiorcy | Nieokreślona w 1007/2011; stosuje się przepisy ogólne, takie jak GPSR | Nazwa, zarejestrowany znak towarowy jako house mark lub RN |
| Kraj pochodzenia | Nieokreślony w 1007/2011 | Obowiązkowy (303.33) |
| Instrukcje pielęgnacji | Dobrowolne na poziomie UE | Obowiązkowe dla tekstylnej odzieży (423) |
| Język | Język(i) urzędowy(-e) państwa członkowskiego | Angielski |
| Sprzedaż online | Skład widoczny przed zakupem (art. 16 ust. 1) | Ujawnienie pochodzenia (303.34); przepisy o włóknach w reklamie |
Co pokazywać w ofertach tekstyliów online
W UE skład włókienniczy musi być wyraźnie widoczny przed zakupem, także gdy zakupu dokonuje się drogą elektroniczną, jednolitą czcionką (art. 16 ust. 1). W USA ujawnienie pochodzenia online jest obowiązkowe i obowiązują przepisy o reklamie dotyczące składu włókienniczego. Inne przepisy UE uzupełniają te wymogi: zgodnie z GPSR oferty online muszą zawierać identyfikację produktu i dane podmiotu gospodarczego oraz ostrzeżenia lub informacje o bezpieczeństwie, jeśli mają zastosowanie.
- UE: pełny skład z nazwami z załącznika I i udziałami procentowymi, w języku rynku docelowego, sformułowany dokładnie tak jak na etykiecie.
- USA: wyraźna informacja o pochodzeniu (Made in U.S.A., importowany lub jedno i drugie) w opisie oraz pełny skład włókienniczy przynajmniej raz, jeśli pojawia się jakakolwiek nazwa włókna lub znak towarowy.
- Produkty wieloskładnikowe: skład dla każdego składnika (wierzch, podszewka, wypełnienie).
- Pielęgnacja: wszelkie informacje o pielęgnacji na stronie powinny odpowiadać trwałej etykiecie.
- Warianty: sprawdź skład dla każdego koloru lub rozmiaru; wariant barwiony lub powlekany może mieć inną mieszankę.
Lista kontrolna etykiety tekstyliów
Wykonaj te kroki dla każdego produktu i każdego rynku, zanim wydrukujesz etykiety lub opublikujesz oferty, i przechowuj sprawozdanie z badań lub specyfikację dostawcy razem z rekordem produktu.
Jeśli obsługujesz wiele kart specyfikacji dostawców, Doc2Shelf może wyodrębnić z plików PDF dane o składzie włókienniczym, pochodzeniu i pielęgnacji, a następnie przygotować do weryfikacji wersje robocze unijnych i amerykańskich dokumentów deklaracji dla tekstyliów oraz treści ofert, oznaczając brakujące elementy jako symbole zastępcze [REQUIRED]. Nie bada składu włókienniczego i nie zastępuje kwalifikowanej akceptacji etykiety.
- Potwierdź zakres: wyrób włókienniczy lub co najmniej 80% włókien tekstylnych (UE), którego nie ma na liście z załącznika V; sprawdź, czy mają też zastosowanie amerykańskie przepisy o wełnie.
- Zbierz od dostawcy skład włókienniczy dla każdego składnika, sprawozdania z badań, instrukcje pielęgnacji i kraj produkcji.
- Zamień każde włókno na nazwę z załącznika I (UE) i nazwę rodzajową (USA), usuwając kody i znaki towarowe używane zamiast nazw.
- Uporządkuj udziały procentowe według masy i stosuj „inne włókna” tylko w granicach progów.
- Podziel produkty wieloskładnikowe i dodaj oświadczenie o elementach pochodzenia zwierzęcego, jeśli dotyczy (UE).
- Dodaj elementy wymagane tylko w USA: nazwę przedsiębiorcy, house mark lub RN, kraj pochodzenia oraz instrukcje pielęgnacji dla odzieży.
- Przetłumacz etykiety UE na język(i) urzędowy(-e) każdego docelowego państwa członkowskiego; etykiety dla USA zachowaj w języku angielskim.
- Sprawdź umiejscowienie i trwałość, w tym pochodzenie na wewnętrznej stronie szyi w amerykańskiej odzieży z szyją.
- Opublikuj zgodne treści oferty i sprawdzaj je ponownie za każdym razem, gdy zmieni się dostawca, mieszanka lub fabryka.
Typowe błędy w etykietowaniu tekstyliów
Te błędy pojawiają się najczęściej, gdy dane dostawcy są kopiowane wprost na etykiety i strony produktów.
| Błąd | Dlaczego to problem | Poprawka |
|---|---|---|
| Znak towarowy włókna lub „spandex” na etykiecie UE | To nie jest nazwa włókna z załącznika I | Użyj „elastan” |
| „100% bawełna” przy 4% elastanu | 100% dotyczy wyłącznie produktów jednowłóknowych | Podaj oba włókna i ich udziały procentowe |
| „Inne włókna 20%” (UE) | Przekracza próg łączny 15% | Nazwij włókna osobno |
| Podany tylko wierzch na płaszczu z podszewką (UE) | Każdy składnik musi być podany | Wymień wierzch, podszewkę i wypełnienie |
| Brak informacji o pochodzeniu na stronie produktu w USA | Wymagana online (303.34) | Dodaj Made in U.S.A., importowany lub jedno i drugie |
| Samo „Made in USA” na odzieży z tkaniny importowanej | Materiały importowane trzeba ujawnić | Użyj „Made in USA of imported fabric” |
| Etykieta wyłącznie po angielsku w sprzedaży we Francji | Należy użyć języka(-ów) urzędowego(-ych) państwa członkowskiego | Dodaj wymagane języki |
| „Bambus” jako nazwa włókna | Źródło roślinne nie jest nazwą z załącznika I | Użyj rzeczywistego włókna, na przykład „wiskoza” |
Co się zmienia: EPR dla tekstyliów i oczekiwany DPP dla tekstyliów
Dyrektywa (UE) 2025/1892, opublikowana 26 września 2025 r., zmienia dyrektywę ramową w sprawie odpadów. Państwa członkowskie muszą ustanowić systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta (EPR) dla tekstyliów, produktów związanych z tekstyliami i obuwia do 17 kwietnia 2028 r.; obejmują one producentów mających siedzibę poza UE, którzy sprzedają na rynek UE. Transpozycja ma nastąpić do 17 czerwca 2027 r., więc przepisy krajowe będą się różnić w poszczególnych państwach.
Tekstylia i odzież są również grupą priorytetową w planie prac ESPR na lata 2025–2030. Cyfrowy paszport produktu dla tekstyliów jest oczekiwany na podstawie przyszłego aktu delegowanego do ESPR, orientacyjnie w 2027 r. zgodnie z planem prac Komisji. Jest to data orientacyjna, a nie termin prawny. Odrębnie zakaz niszczenia niesprzedanej odzieży, akcesoriów odzieżowych i obuwia na mocy ESPR obowiązuje duże przedsiębiorstwa od 19 lipca 2026 r. Przechowywanie danych o składzie, pochodzeniu i pielęgnacji w ustrukturyzowanym rekordzie każdego produktu, a nie tylko w plikach graficznych etykiet, przygotowuje Cię na jedno i drugie.
Najczęściej zadawane pytania
- Czy etykieta z instrukcją pielęgnacji jest obowiązkowa w UE?
- Nie na mocy prawa UE. Rozporządzenie (UE) nr 1007/2011 obejmuje wyłącznie nazwy włókien, skład oraz nietekstylne części pochodzenia zwierzęcego, a symbole pielęgnacji, takie jak GINETEX, są dobrowolne, choć sprzedawcy mogą ich wymagać. W USA etykiety z instrukcją pielęgnacji są obowiązkowe dla tekstylnej odzieży na mocy 16 CFR 423.
- Kiedy mogę użyć „innych włókien” na etykiecie tekstyliów w UE?
- Gdy trudno wskazać włókna, „inne włókna” mogą obejmować jedno włókno stanowiące do 5% produktu lub włókna o łącznym udziale do 15% (art. 9). Powyżej tych progów nazwij każde włókno wraz z jego udziałem procentowym.
- Czy mogę napisać „spandex” lub znak towarowy włókna na etykiecie UE?
- Użyj nazwy z załącznika I, „elastan”; do opisu składu wolno używać wyłącznie nazw z załącznika I (art. 5). „Spandex” to nazwa rodzajowa w USA, więc ten sam produkt może mieć na etykiecie UE „elastan”, a na etykiecie amerykańskiej „spandex”.
- Czy potrzebuję numeru RN, aby sprzedawać tekstylia w USA?
- Niekoniecznie. Etykieta musi identyfikować producenta lub sprzedawcę przez nazwę firmy, zarejestrowany znak słowny używany jako house mark lub numer RN. FTC przyznaje numery RN firmom mającym siedzibę w USA za pośrednictwem rn.ftc.gov (16 CFR 303.20).
- Czy skład włókienniczy musi znajdować się na stronie produktu?
- W UE tak: musi być wyraźnie widoczny przed zakupem, także online (art. 16 ust. 1). W USA opis musi wskazywać Made in U.S.A., importowany lub jedno i drugie (303.34), a pełny skład włókienniczy musi pojawić się przynajmniej raz, jeśli reklama używa nazwy włókna lub znaku towarowego.
- Jak bardzo etykieta może różnić się od wyniku badania laboratoryjnego?
- UE dopuszcza 3% tolerancji produkcyjnej między podanym a przebadanym składem (art. 20). USA dopuszczają ±3% łącznej masy włókien, ale nie dla określeń „100%” ani „All”, z wyjątkiem ozdób (16 CFR 303.43).
- Czy zabawki tekstylne wymagają etykiety ze składem włókienniczym w UE?
- Zabawki znajdują się na liście z załącznika V produktów, dla których etykietowanie tekstyliów nie jest obowiązkowe na mocy rozporządzenia 1007/2011. Nadal obowiązują przepisy o bezpieczeństwie zabawek z własnymi ostrzeżeniami i oznakowaniem.
Oficjalne źródła
Pierwotne teksty prawne i oficjalne wytyczne, do których odwołuje się ten poradnik.
- Nazwy włókien tekstylnych i etykietowanie — rozporządzenie (UE) nr 1007/2011 (EUR-Lex)
- Przepisy ustawy Textile Fiber Products Identification Act — 16 CFR część 303 (eCFR)
- Przepisy ustawy Wool Products Labeling Act — 16 CFR część 300 (eCFR)
- Care Labeling Rule (oznakowanie instrukcji pielęgnacji) — 16 CFR część 423 (eCFR)
- Made in USA Labeling Rule — 16 CFR część 323 (eCFR)
- Poradnik „Threading Your Way Through the Labeling Requirements” (Federalna Komisja Handlu USA)
- Zmiana dyrektywy ramowej w sprawie odpadów (rozszerzona odpowiedzialność producenta w sektorze tekstyliów) — dyrektywa (UE) 2025/1892 (EUR-Lex)
- Plan prac w ramach ESPR i etykietowania energetycznego na lata 2025–2030 — COM(2025) 187 (EUR-Lex)
- Rozporządzenie w sprawie ekoprojektu dla zrównoważonych produktów — rozporządzenie (UE) 2024/1781 (EUR-Lex)
- Rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów — rozporządzenie (UE) 2023/988 (EUR-Lex)
Ten poradnik zawiera informacje ogólne i nie stanowi porady prawnej. Wymagania zależą od produktu i rynku; sprawdź oficjalne teksty i skorzystaj z kwalifikowanej porady w swojej sytuacji.